Αρχές Δεκέμβρη και μαζί με το αρκετό, για κάποιες μέρες, κρύο πήρα την απόφαση να γράψω και το πρώτο άρθρο για το μήνα.
Ένας λόγος που καθυστέρησα λίγο (^%$#@!;;;;;) να γράψω, είναι το περιεχόμενο του καινούριου άρθρου.
Αυτή τη φορά είπα να ανατρέξω λίγο στο παρελθόν τούτης της πόλης.
Από τη μία μου άρεσε αρκετά η ιδέα αλλά από την άλλη συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να γίνει λίγη έρευνα και συγκέντρωση κάποιων πληροφοριών.
Οπότε κατέληξα στο συμπέρασμα να κάτσω και να μην γράψω/κάνω τίποτα!
Αναδρομή στο παρελθόν λοιπόν.Μέσα του 19ου αιώνα και η Πάτρα δεν έχει καμία μα καμία σχέση με τη σημερινή της κατάσταση.
Για λόγους που μπορεί να αναλύσουμε στο μέλλον, όλως περιέργως η οικονομία εξελίσσεται εξαιρετικά, το χρήμα ρέει αρκετό και αν κοιτάξετε λίγο τα νούμερα για το συγκεκριμένο θέμα, η οικονομία της χώρας στα εξαγώγιμα προϊόντα, εξαρτάται κατά μεγάλο ποσοστό από τη μιναρούπολη. Σταφίδα
το κυριότερο με διαφορά προϊόν που έχει εξάγει ποτέ η Ελλάδα.Εκεί στο 184...κάτι και μετά, μέχρι το 1900 σχεδόν, βρισκόμασταν στις δόξες μας!
Όλοι ξέρουμε, ότι για πάρα πολλά χρόνια η Ελλάδα κάλυπτε τις ανάγκες της, παράγοντας και εξάγοντας αγροτικά αγαθά.
Κάποια στιγμή μέχρι πριν από δυο δεκαετίες και κάτι ψιλά, εθνικά είμασταν σε σημείο να καλύπτουμε σχεδόν το εκατό τοις εκατό των αναγκών μας μόνο και μόνο από την αγροτική παραγωγή.
Σε συνεργασία λοιπόν η Πάτρα με τα τριγύρω λιμάνια,
"σπρώχναμε" σταφίδα σε όλη την Ευρώπη.
Πρέπει να δοθούν τα εύσημα και στις άλλες πόλεις,γιατί για τον ίδιο σκοπό λειτουργούσαν επίσης τα λιμάνια του Αιγίου, της Κορίνθου,της Ναυπάκτου, της Ζακύνθου και ένα-δύο ακόμα.
Δύσκολο προϊόν καλλιέργειας η σταφίδα, έφευγε απ' όλα αυτά τα λιμάνια και σκορπούσε σε Αγγλία, Γαλλία, Αυστρία και Ολλανδία με σκοπό να μπουκώνει σταφιδόψωμα και σταφιδόγλυκα η ευρωπαΐζουσα μπουρζουαζία. Το παρόν άρθρο δεν επιχειρεί να διαστρεβλώσει, εκμεταλλευτεί προς συγκεκριμένους σκοπούς, πάρα μόνο να υπενθυμίσει πράγματα θετικά για την τοπική οικονομία, που ίσως αξίζει να θυμόμαστε.
Όλοι ξέρουμε, ότι για πάρα πολλά χρόνια η Ελλάδα κάλυπτε τις ανάγκες της, παράγοντας και εξάγοντας αγροτικά αγαθά.
Κάποια στιγμή μέχρι πριν από δυο δεκαετίες και κάτι ψιλά, εθνικά είμασταν σε σημείο να καλύπτουμε σχεδόν το εκατό τοις εκατό των αναγκών μας μόνο και μόνο από την αγροτική παραγωγή.
Σε συνεργασία λοιπόν η Πάτρα με τα τριγύρω λιμάνια,
"σπρώχναμε" σταφίδα σε όλη την Ευρώπη.
Πρέπει να δοθούν τα εύσημα και στις άλλες πόλεις,γιατί για τον ίδιο σκοπό λειτουργούσαν επίσης τα λιμάνια του Αιγίου, της Κορίνθου,της Ναυπάκτου, της Ζακύνθου και ένα-δύο ακόμα.
Δύσκολο προϊόν καλλιέργειας η σταφίδα, έφευγε απ' όλα αυτά τα λιμάνια και σκορπούσε σε Αγγλία, Γαλλία, Αυστρία και Ολλανδία με σκοπό να μπουκώνει σταφιδόψωμα και σταφιδόγλυκα η ευρωπαΐζουσα μπουρζουαζία. Το παρόν άρθρο δεν επιχειρεί να διαστρεβλώσει, εκμεταλλευτεί προς συγκεκριμένους σκοπούς, πάρα μόνο να υπενθυμίσει πράγματα θετικά για την τοπική οικονομία, που ίσως αξίζει να θυμόμαστε.
Με ετκίμηση,
Δ.Σ.
Δ.Σ.
